Alweer een nieuw pad; dit keer figuurlijk ;-)

Over een paar dagen ben ik al twee jaar aan mijn tweede leven bezig, dat -zoals ze zeggen- bij veertig begint. Jehiemig, wat is er veel gebeurd in die twee jaar zeg! Zo zag ik, dat ik ook al iets meer dan twee jaar geleden dit blog ben begonnen. Gestart met het tiepen over allerlei kronkels van dit kleine wezentje, besloot ik alweer een jaar geleden een tijdje struisvogel te worden. Lekker het kop in het zand steken en de boel de boel laten. Van de stad naar een dorp verhuisd en ineens -nog geen jaar later- kwam een groot nieuw avontuur op mijn pad en ben ik met man en honden naar Duitsland geëmigreerd, waar we alweer bijna vijf maanden vertoeven.

De kronkels van dit wezentje draaien inmiddels weer op volle toeren, de struisvogel in mij is alweer een hele tijd geleden ontwaakt. (Hoog tijd om daarvan ook weer eens hier op het blog te delen 😉  Hoewel we nog een heleboel te doen hebben hier in het huis en tuin op de Duitse berg, wonen we hier al fantastisch. Een kinderwens is in vervulling gegaan; trouwen met een manager, want dat leek mij een belangrijk persoon en dat is hij ook, alleen om andere redenen dan destijds 😉 Een tienerwens is ook vervuld; wonen in een groot huis. Twee wensen die ik kreeg als volwassene – een vrijstaand huis (dat trouwens niet meer zo groot hoefde te zijn) met een grote tuin en niet meer hoeven te werken; check!

Tot mijn eigen grote schrik blijf ik echter op en neer jumpen wat betreft mijn gevoel van geluk. Al jaren ben ik zoekende naar het waarom we als mensen leven zoals we leven. Over het waarom we al die ellende elkaar blijven aan doen, gaat het dan nog niet eens zozeer. Inmiddels ben ik namelijk wel zover, dat ik begrijp, dat algehele vrede op deze aardbol gewoon echt onrealistisch en dus niet haalbaar is. Fijn hoor, die evolutie, maar we hebben toch ook slechte eigenschappen erbij ontwikkeld. Dat kan je dan geheel onzinnig proberen te negeren, proberen te veranderen; onbegonnen zaak dus naar mijn mening. Accepteren – niet alleen tolereren! – dat we verschillend zijn; jouw waarheid niet de mijne hoeft te zijn en vice versa.

Waarom we als mensen leven zoals we leven, zal ook voor iedereen verschillend zijn. Tegenwoordig is immers zelfs – met name hier in de westerse wereld dan – de keuze vrij, of je je wilt voortplanten. Misschien komt het door mijn ongeloof in een god en dus hiernamaals, dat ik niet begrijp waarom we leven zoals we leven. Misschien zijn we te ver doorgeëvolueerd en wordt het daardoor ingewikkelder. Moet ik maar eens gewoon accepteren, dat het is, zoals het is en er geen diepzinnige reden voor ons bestaan op deze aardbol bestaat. Genieten van de prachtige groene oase hier op de berg en in ‘mijn’ stukje wereld leven, zoals ik denk dat het goed is…

Echter kan ik dus nog steeds diepgaande depri-buien hebben; dat depri-gedoe komt vooral opzetten tijdens het wisselen van de seizoenen, meegekregen van de kant van mijn biologische vader. Mijn eigen wispelturig karakter en ongeduld helpen daarbij ook niet echt en ik word er dan ook geregeld -ook nog steeds- tureluurs van! Ooit een studie in de hulpverlening gedaan en een tijdje in gewerkt; het klopt hoor…hulpverleners zijn het slechste qua hulp voor zichzelf 😉 Therapie geloof ik -voor mij persoonlijk dan- niet in, want ik weet drommels goed wat mijn terugkerende patronen zijn, dat een turbulent verleden soms weer de kop opsteekt en dat je kan praten als brugman, maar je uiteindelijk toch echt zelf tot actie moet overgaan.

Hoewel ik me soms echt in diepe dalen bevind -tegenwoordig ook wel eens letterlijk met die bergen hierzo haha- lukt het me ook altijd weer daaruit te klimmen. Vooral mijn rots in de branding – mijn manneke- steunt mij altijd fantastisch, vooral door mij gewoon de ruimte te geven en mijn frustie gebrabbel gewoon aan te horen 🙂  Deze week zit hij echter weer in verweggiestan en werd ik weer overvallen door zo’n zwartgallige kronkels. Aaaaaaarch! Wat kan een mens zichzelf toch (vaak heel onnodig) gek maken, bedacht ik me.

Dat laatste drong ineens ineens weer goed tot me door! Niet alleen van dat onnodige gek maken, maar dat ik ook ‘maar’ een mens ben. Iedereen heeft immers wel eens van die dagen dat de zon nooit meer lijkt te willen schijnen. Een van mijn liefste vriendinnen, die ik altijd kan bellen in zo’n bui omdat ze me nooit veroordeelt en altijd meedenkt met nieuwe plannen van aanpak -hoe gek ook haha-, bevestigde dat ook. Vandaag kwam ik op een blog van een volgens mij heel lief mens, die dat op eigen haar heerlijke wijze beschreef en dus ook bevestigde.

Ik deel dit met jullie, omdat ik destijds bewust koos om onder mijn eigen naam te schrijven. Gewoon openlijk mijn kronkels delen en later mijn avonturen. Het is echter iedere keer een enorme stap voor mij om dat depri-gedoe met jullie lezers te delen (heb ik dat trouwens al eens gedaan ?); ik heb namelijk een gruwelijke hekel aan vragen als ‘en hoe gaat het vandaag met je?’ ‘lukt het, om vol te houden?’. Goedbedoeld, dat weet ik wel, maar mijn nekharen gaan dan geheel automatisch overeind staan 😉  Ja ja, ik weet het, dat heeft ook weer zijn achterliggende oorzaak. Anyway, het lezen van eerder genoemd blog deed mij echt goed vandaag en wie weet, kan ik op mijn beurt weer iemand helpen met mijn openheid.

Daarnaast wil ik jullie alvast waarschuwen; mijn liefde voor schrijven ga ik combineren met het uitproberen van een nieuwe levenswijze. Hoewel ik niet zit te wachten op negatieve kritiek – positieve uiteraard wel (hoezo, ik ben een ook een mens hahaha)- is het een soort van stok achter de deur voor me. Dat heb je als mens toch nodig, hoe irritant ik dat zelf dus ook vind 😉 Het worden in ieder geval geen blogs, waarin ik jullie ga proberen te overtuigen van een nieuwe levenswijze hoor. Afijn, later meer daarover en uiteraard blijf ik jullie ook op de hoogte houden van ons Duitse avontuur hier op de berg.

Vanaf woensdag 11 juni 2014 gaat dit mens weer een nieuw pad op;  dit keer figuurlijk 😉

ps; zo wispelturig als ik ook ben…toch blijf ik stiekum wel hopen op een aardbol met meer liefde en begrip voor elkaar 😉

Advertisements

3 thoughts on “Alweer een nieuw pad; dit keer figuurlijk ;-)

Always open to thoughts, opinions, suggestions from my neighbors on this globe!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s