Tussen wal en schip

Daar sta je dan. Je kijkt door het winkelraam naar binnen en ziet op een televisiescherm, dat honderden landgenoten zijn verdronken. Je hart krimpt ineen en heel even flitst de gedachte ‘misschien maar beter zo’ door je heen, om je nog geen seconde later diep te schamen. Ok, je hebt je inmiddels die vreemde taal eigen gemaakt, geaccepteerd dat je nooit volledig geaccepteerd zal worden, maar je krijgt 1 keer per dag warm eten en met een beetje geluk ben je op tijd voor een slaapplek in het toch speciaal voor vluchtelingen ingerichte gebouw.

Ik schaam me, als ik in een nieuwsitem hoor vertellen, dat de grenzen dicht moeten. Dat we eerst de puinhoop in onze eigen land moeten opruimen, voordat we mensen uit andere landen helpen.
Mijn schaamtegevoel wordt nog dieper, wanneer ik besef, dat uitgeprocedeerde vluchtelingen dit ook kunnen horen. Ik kruip bijna onder de tafel, als ik me realiseer, dat ik ook lang zo heb gedacht.

Vluchtelingen die verdrinken, vluchtelingen die figuurlijk tussen wal en schip zijn geraakt. Een vliegramp waarbij meer dan 100 mensen omkomen, daar staat de wereld voor stil. Daar komen nationale herdenkingsdagen voor.
De grensen moeten echter dicht, wanneer het om vluchtelingen gaat. Dat zag en hoorde ik dus meermaals deze week voorbij komen in de verschillende nieuwsmedia. Ik begrijp die gedachte wel hoor. Eerlijk geschreven, zie ik ons ook nog niet een gestrand gezin in huis nemen.

Het is niet te vergelijken met wat vluchtelingen moeten doorstaan, toch heb ik geen makkelijke jaren achter de rug. Het angstige gevoel alles kwijt te raken, is op zijn zachts geschreven geen prettig gevoel. Hard werken, van alles opofferen, het heeft me gebracht in de heerlijke rustige oase waar we nu wonen. De kans grijpen, ook al moest ik daarvoor naar een ander land verhuizen, op een beter bestaan. De balans die we nu gevonden te hebben in onbalans brengen, door vreemdelingen in onze Droomroedel op te nemen? Is het moreel egoïsme, of het soort egoïsme om mijn eigen welzijn te beschermen, dat ik hier niet om sta te springen?

De kronkels in mij razen door…

Mijn gevoel is het er namelijk niet mee eens de grenzen te sluiten. Voor mij is de wereld 1 grote Droomroedel, waarin iedereen recht heeft op een respectvol menswaardig bestaan.

Helaas is het nou eenmaal zo, dat er altijd mensen zijn die denken het antwoord te hebben voor een heel land en zelfs bereid zijn daar oorlog voor te voeren. Het zit in onze dna volgens mij, immers voeren we al eeuwenlang strijd vanwege macht, geld, visies, religies en/of vanuit pure slechtheid. Net zolang verplaatsten wij mensen ons ook, als we denken ergens anders op de wereld een beter bestaan te kunnen opbouwen. Wanneer mensen zich verplaatsen uit pure wanhoop, vanwege mensonwaardige ellende, moegestreden zijn om het heersende regime te proberen te veranderen, dan sluiten we ineens weer onze grenzen?

Mijn verstand -of is het mijn geweten?- is ook verward. Ik begrijp bijvoorbeeld niet dat er zoveel leegstaande woningen in de wereld staan, maar er zoveel mensen op straat leven. Dakloos om welke reden dan ook.
Tegelijkertijd waarderen Westerse mensen het dak boven het hoofd niet, dat ze hebben. Dat zag ik helaas deze week ook in een nieuwsitem. Er staan honderden mensen te wachten om uw nederig stulpje met mager inkomen over te nemen hoor.

Schuldgevoel; ook al zo’n irritant gevoel. Tegenwoordig voel je je gewoon schuldig, als het je goed gaat. Dat je wel de juiste keuzes wist te maken. Dat je bereid bent uren van je gezin verwijderd te zijn, om te proberen het voor iedereen om je heen aangenamer te maken.
Daarnaast verdien je als politicus, als manager aan de top in het bedrijfsleven, als bankmanager en nog altijd ook als ambtenaar je geld wel heel makkelijk hoor. Je moet je dus verdoemele zelfs schuldig voelen, wanneer je je hersenpan op hoger niveau kan laten kraken.

Met diezelfde hersenpan voel je je schuldig, omdat mensen maar niet willen begrijpen dat regels nodig zijn, anders zou er complete chaos ontstaan. Dat er verschil in hoogte van loon nodig is, om o.a. de economie draaiende te houden en zeker niet in de laatste plaats, dat wij mensen dat verschil nodig hebben om uberhaubt van de bank te willen opstaan. Dat belastingen nodig zijn, dat je met je hoger loon ook meer belasting afdraagt en dat jezelf persoonlijk veel geld spendeert aan goede doelen. Dat de organisatie waar je voor werkt jaarlijks millioenen afdraagt aan belastingen, goede doelen, projecten t.b.v. de medemens, etc. Het is verdoemele niet makkelijk om iedereen tevreden te houden, je doet je uitertste best.

Mijn gevoel, mijn geweten, mijn verstand strijden door.

Het moet beter, het kan beter. Ik begrijp wel en tegelijkertijd ook weer niet, dat er dagen en dagen nodig zijn om oplossingen aan te dragen. Om vluchtelingen, daklozen, minder bedeelden qua hersenpan en/of leefomstandigheden een hand toe te kunnen reiken. Ik zou toch zo graag willen, dat iedereen in een Droomroedel naar keuze zou kunnen leven. Aaaaaaaaaaaaaaaaarch.

Je durfde niet meer te genieten, je raakte gefrustreerd, overspannen, doodziek, ontslagen en uiteindelijk werd je dakloos. Kijkende naar de persoon naast je, zie je het verdiet in zijn ogen. Je kijkt naar hetzelfde televisiescherm en denkt “Op mij wordt ook gespuugd, wanneer ik op een bankje in het park lig te slapen. Gelukkig ben ik een Nederlander. Mij kunnen ze het land niet uitzetten”.

Advertisements

6 thoughts on “Tussen wal en schip

  1. Dank je wel voor je oproep om een droomroedel voor iedereen. Mensen staan er te weinig bij stil dat het feit dat ze het goed hebben geen verworven recht is. Het is iets dat je cadeau gekregen hebt bij je geboorte, of juist niet. En het kan je op elk moment afgenomen worden, door ziekte, ongeluk, op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zijn. De grenzen moeten niet dicht, de grenzen moeten overal open. Maar ja.. wanneer dat zal gebeuren?

    Liked by 1 person

  2. Mensen uit Lybië, Syrië, dat soort haarden van narigheid? Ik zeg, laat ze maar komen. Verzin een eenvoudige vorm van opvang, geef ze werk, scholing en vrede. Wij worden daar niet minder van. De economie is niet een vaste koek die verdeeld moet worden door minder of meer mensen. De economie is een koek die meegroeit met het aantal mensen dat economisch actief is.

    Liked by 1 person

    • Ondertussen denk ik dat we ook moeten blijven proberen de problemen in het land van herkomst te helpen oplossen met respect voor de goede dingen van de cultuur in dat land. Helaas blijkt dat ook nog niet zo eenvoudig 😉

      Like

Always open to thoughts, opinions, suggestions from my neighbors on this globe!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s